คาถาบูชาพระสังกัจจายน์

พระสังกัจจายน์หรือพระมหากัจจายนเถระ เป็นพระอรหันต์ที่พระพุทธเจ้าทรงยกย่องว่าเลิศในการอธิบายความย่อให้พิสดาร ตามตำนานท่านเคยมีรูปงามจนผู้คนเข้าใจผิดว่าเป็นพระพุทธเจ้า จึงอธิษฐานให้กายอ้วนลงพุงอย่างที่เห็นในรูปเคารพ คนไทยเชื่อกันว่าการบูชาท่านเป็นมงคลสามด้าน คือความอุดมสมบูรณ์ สติปัญญา และเสน่ห์ที่ทำให้ผู้คนเอ็นดู

วิธีสวด

ตามความนิยมให้บูชาด้วยธูป 3 ดอก กับดอกไม้ขาวหรือดอกบัว 7 ดอก วันละสองเวลาคือเช้าก่อนออกไปทำงานและเย็นก่อนนอน เมื่อไปไหว้องค์ใหญ่ที่วัดบางคนนิยมปิดทองที่หน้าผาก ปาก และพุงของท่าน

ความหมายโดยสรุป

บทนี้กล่าวถึงพระมหากัจจายนเถระว่าเป็นที่บูชาของเทวดาและมนุษย์ และเป็นผู้ควรแก่ปัจจัยทั้งหลาย ผู้สวดจึงอ้างคุณของท่านขอให้ลาภอันเป็นมงคลเกิดแก่ตน และขอให้ความสวัสดีมีอยู่ทุกเมื่อ โครงประโยคคล้ายคาถาพระสีวลี เพราะทั้งสองบทยกย่องพระสาวกผู้เป็นที่ตั้งแห่งลาภสักการะ