บทชัยปริตร (มหาการุณิโก)
ชัยปริตรหรือที่เรียกกันว่าบทมหาการุณิโก เป็นบทสวดให้พรเพื่อชัยมงคล พระสงฆ์ใช้สวดในงานมงคลแทบทุกงาน และฆราวาสนิยมสวดต่อจากบทพาหุงในชุดสวดประจำวัน เนื้อหาอ้างถึงชัยชนะของพระพุทธเจ้าใต้ต้นโพธิ์ เชื่อกันว่าการสวดเป็นประจำช่วยให้ใจมั่นคงก่อนเริ่มกิจการงานต่าง ๆ และนิยมสวดก่อนแขวนพระเครื่องในวันสำคัญ
ตัวบท
มหาการุณิโก นาโถ หิตายะ สัพพะปาณินัง ปูเรตวา ปาระมี สัพพา ปัตโต สัมโพธิมุตตะมัง เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหตุ เต ชะยะมังคะลัง ชะยันโต โพธิยา มูเล สักยานัง นันทิวัฑฒะโน เอวัง ตะวัง วิชะโย โหหิ ชะยัสสุ ชะยะมังคะเล อะปะราชิตะปัลลังเก สีเส ปะฐะวิโปกขะเร อะภิเสเก สัพพะพุทธานัง อัคคัปปัตโต ปะโมทะติ สุนักขัตตัง สุมังคะลัง สุปะภาตัง สุหุฏฐิตัง สุขะโณ สุมุหุตโต จะ สุยิฏฐัง พรัหมะจาริสุ ปะทักขิณัง กายะกัมมัง วาจากัมมัง ปะทักขิณัง ปะทักขิณัง มะโนกัมมัง ปะณิธี เต ปะทักขิณา ปะทักขิณานิ กัตวานะ ละภันตัตเถ ปะทักขิเณ ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง รักขันตุ สัพพะเทวะตา สัพพะพุทธานุภาเวนะ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง รักขันตุ สัพพะเทวะตา สัพพะธัมมานุภาเวนะ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง รักขันตุ สัพพะเทวะตา สัพพะสังฆานุภาเวนะ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต
วัดพุทธานุสรณ์ใช้รูปสวดให้ตนเอง (โหตุ เม, อะหัง วิชะโย โหมิ, ภะวันตุ เม) ส่วนแหล่งอื่นใช้รูปให้พรผู้อื่น (เต) · ธรรมะไทยและไทยรัฐเขียน "พรัหมะจารีสุ" "มโนกัมมัง" และ "ละภันตัดเถ" ส่วนกัลยาณมิตรและวัดพุทธานุสรณ์ใช้ "พรัหมะจาริสุ" "มะโนกัมมัง" "ละภันตัตเถ" ซึ่งตรงรูปบาลี ฉบับนี้ใช้แบบหลัง · กัลยาณมิตรเขียน "มะหาการุณิโก" และ "ปาณิณัง" อีกสามแหล่งใช้ "มหาการุณิโก" "ปาณินัง"
วิธีสวด
ตามความนิยมตั้งนะโม 3 จบแล้วสวดต่อจากบทพาหุง 1 จบ ถ้าสวดให้ตนเอง บางวัดเปลี่ยนคำว่า เต เป็น เม และใช้ อะหัง วิชะโย โหมิ แทน ตะวัง วิชะโย โหหิ สวดได้ทุกเช้า ก่อนเดินทาง หรือก่อนเริ่มงานสำคัญ ไม่ต้องมีเครื่องบูชาพิเศษ
ความหมายโดยสรุป
ตอนต้นระลึกว่าพระพุทธเจ้าผู้ทรงกรุณาบำเพ็ญบารมีครบแล้วตรัสรู้เพื่อประโยชน์ของสัตว์ทั้งหลาย แล้วอ้างความจริงนั้นขอให้ชัยมงคลเกิดแก่ผู้ฟัง ตอนกลางเปรียบผู้รับพรกับพระพุทธองค์ผู้ชนะใต้ต้นโพธิ์ และกล่าวว่าวันใดที่ทำความดีทางกาย วาจา ใจ วันนั้นคือฤกษ์ดียามดี ตอนท้ายขอให้เทวดารักษาและให้มีความสวัสดีด้วยอานุภาพพระรัตนตรัย