คาถาบูชาพระสมเด็จ (สมเด็จพระพุฒาจารย์ โต)
สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) แห่งวัดระฆังโฆสิตาราม เป็นพระเถระสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นที่ผู้คนเคารพศรัทธามาก และเป็นผู้สร้างพระสมเด็จที่วงการพระเครื่องยกย่องเป็นยอดของพระเบญจภาคี บทปุตตะกาโมนี้แพร่หลายในฐานะคาถาบูชาพระสมเด็จ และหลายฉบับใช้สวดนำก่อนพระคาถาชินบัญชร เชื่อกันว่าผู้สวดด้วยใจเคารพจะเกิดสิริมงคลแก่ตน
ตัวบท
ปุตตะกาโม ละเภ ปุตตัง ธะนะกาโม ละเภ ธะนัง อัตถิ กาเย กายะญายะ เทวานัง ปิยะตัง สุตะวา
บางฉบับเขียนวรรคท้ายว่า เทวานังปิยะตังสุตตะวา และบางฉบับต่อท้ายด้วยวรรค อิติปิโสภะคะวา ยะมะราชาโน ท้าวเวสสุวัณโณ ที่นี่ใช้ตามฉบับธรรมะไทยและไทยนิวส์ออนไลน์ซึ่งตรงกัน ธรรมธาราตั้งข้อสังเกตว่าบทนี้น่าจะเป็นคำที่เติมเข้ามาภายหลัง ไม่ใช่คำบูชาสมเด็จโตโดยตรง
วิธีสวด
ตามความนิยมให้ตั้งนะโม 3 จบ ระลึกถึงสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) แล้วสวดบทนี้ก่อนเริ่มพระคาถาชินบัญชร หรือสวดเมื่อบูชาพระสมเด็จที่หิ้งพระ จะจุดธูปเทียนและถวายดอกไม้ก่อนก็ได้ จำนวนจบไม่ได้กำหนดตายตัว
ความหมายโดยสรุป
สองวรรคแรกเป็นภาษาบาลีที่แปลได้ชัด กล่าวถึงผู้ที่ปรารถนาบุตรย่อมได้บุตร และผู้ที่ปรารถนาทรัพย์ย่อมได้ทรัพย์ ส่วนสองวรรคหลังเป็นถ้อยคำที่สืบทอดจากการท่องจำปากต่อปาก นักภาษาบาลีเห็นว่าความหมายคลาดเคลื่อนไปจากต้นฉบับ แต่โดยรวมผู้สวดถือเป็นการอธิษฐานให้สมหวังในสิ่งดีงามและเป็นที่รักของเทวดา